ماهی و گربه بیش از آن که اثری راجع به روایت داستانی باشد، کندو کاوی است دربارۀ اندیشیدن به چیستی روایت. بنابراین آن چه که در نگاه اول، فیلم را به تجربه ای غریب بدل می کند، رسیدن به درنگ و منطقی ذهنی است که به باور عینی روایت بینجامد. از سویی لذت تجریه و در عین حال مشارکت تماشاگر را می طلبد تا در شکل دهی و نظم بخشیدن به اجزای یک اثر سینمایی مورد نظر حساس باشد. از سویی دیگر، باید نسبت به فهم تلفیق رادیکال فیلم در گره زدن داستان و نحوه بازنمایی آن، نیازمند دقت بیشتر و حتی تماشای مجدد، برای تامل در جزییات پرشمار آن باشد. گرچه تمهیدهای زیرکانۀ مکری، به صورتی عنصری منفرد، تجربه ای به کل، بدیع و نوآور نیستند و مورد بازبینی فرمی و حتی مضمونی واقع شده بود اما تکنیک ناب او؛ اتفاقاً در ترکیب این سبک های غیرمتعارف روایی و هماهنگی با تمِ داستانی است که در تناسب با جهان اثرش برگزیده است. درواقع، بداعت و تمایز آن، با آثار متشابه در فرم ( مثلاً، کشتی روسی آلکساندر سوخوروف و بویژه فیل، اثر نخل طلا بُرده گاس ون سانت)، در ترکیب نوآورانه همۀ شگردهای پیش آزموده است. خالقان این جهان وهمناک و وارونه، بدین منظور، از دو شیوه بهره برده اند: استفاده جسورانه از یک سکانس پلان در گسترۀ زمانی و مکانی و در هم ریختن توالی قسمت های متکثر و تعریف چرخش وار آنها. به شکلی کنایه آمیز، نقطه شروع این درهم ریختگی، همان تیتراژ ابتدایی است که نوشته توضیحی داستان فیلم از پرونده ای واقعی با پس زمینه ای ترسناک، از صدای نریتور نیز پیشی می گیرد، و در ادامه به کمک موسیقی متن رازآلود و معرفی شخصیت های پرتعداد، هم مرموز و هم معصومش، با بهره گیری از موضوع مطرح شده در تیتراژ؛ تماشاگر را به دنیایی می کشاند که همه عناصرش هراس آمیز است. استفاده افراطی از این شیوه بدیع گرچه هزینه هایی چون کندی روایت و وقفه در پیش بردن آن؛ مثلاً همراهی اجتناب ناپذیر با شخصیتها در فواصل عملاً بی کارکرد و نتیجتاً سرگیجۀ تماشاچی بهت زده را در بطن خود دارد، اما هدف اصلی همان، نقش فعال مخاطب و پردازش ذهنی او در تجربۀ بصری که پیش رو دارد، در چینش این پازل معماگونه روایت، و در نهایت برای رسیدن به حسی ترسی است که در ژرفای شجاعت و جسارت ایده پردازی و در نهایت اجرا و ساختن چنین دنیایی مدنظر بوده است.

فیلمی آن هم در اوضاع و احوال فعلی سینمای ایران و حتی جهان، نشان از اشراف کامل کارگردان بر جریان های نامتعاذف در بازی های روایی و تجربه کردن و استفاده از آزمون و خطا و راههای نو .