خود تارانتیو درباره فیلمهایش جمله قشنگ و به جایی دارد : یا از فیلم های من متنفر هستید یا عاشق آنها . همواره هم همانطور که بلد  است و با آن شناخته شده فیلمنامه می نویسد و فیلم میسازد. روی وجه نوشتاری او تاکید میکنم چرا که معتقدم بخش اعظمی از دگرگونیهای سبکی و روایی در چیدمان ساختار درام با شیطنت های اوایل دهه نود خود او متولد شد و با دستان توانای او رشد کرد و حالا با قدرت و البته یکه تازی خودش پیش میرود. از " سگ های انباری " و " قاتلین بالفطره " و " رمانس واقعی " تا " قصه های عامه پسند " و جکی براون " تا آثار متاخرش " بیل را بکش دو جلدی" و " سقف مرگبار " " لعنتی های بی آبرو " این روش و این نگاه ادامه یافته تا به " جانگو افسار گسیخته رسیده " که به یقین و تا کنون کاملترین آنهاست ( هنوز هم تارانتیتو به قول خودش فیلم محبوبش را نساخته و ما را هم منتظر و مشتاق آن گذاشته  است)

در " جانگو ... " همه عناصر تارانتینویی حضور دارند . از داستان شوخ و شنگش درباره دوران برده داری در آمریکا و دیالوگ های طولانی که به طرز شگفتی شنیدنی و کاربردی هستند و رگه های جذاب طنز شاخصه اصلی آنهاست تا بازی های فوق العاده و شیطنت های خاص تارانتیویی با موسیقی متن های آشنا همه این بار در قالب و ژانری که او آن را می پرستد : وسترن اسپاگتی .او فیلم محبوبش را در نظر سنجی پارسال سایت اند ساوند ، " خوب ، بد ، زشت " سرجیو لئونه در رتبه اول قرار داد و حالا با الگوگیری از همه المان این زیر ژانر و البته استفاده و وام گیری ظریف از پدرخوانده اثر " جانگو " به کارگردانی سرجیو کوربوچی و با بازی فرانکو نرو ایتالیایی ، فیلمی تماشایی ، جذاب و فتنه انگیز ساخته است . چرا که ارجاع منتقدان و سینما دوستان را به همان جمله ابتدایی متن می رساند . یا متنفر یا عاشق.

در فیلمهای تارانتینو بازیگران همیشه این فرصت را دارند تا بهترین هایشان را ارئه دهند اینجا هم چند تا نمونه از این فرصت ها و قدردانی ها و از دست ندان ها هست ، حتی برخی بهترینهای عمرشان را ارائه کرده اند : از کریس والتز در نقش دکتر کینگ شولتز که ناجی جانگو می شود و باز هم فوق العاده است ( بازیش در نقش کلنل هانس لاندا را در لعنتی های بی آبرو چه کسی می تواند فراموش کند ) تا خود جمی فاکس در نقش جانگو که در تجسم بخشی به شخصیت رنج کشیده و حالا شجاع او عالی کار کرده تا لئوناردو دی کاپریو خبیث و در عین حل دوست داشتنی  تا حضور کوتاه و خاطره ساز فرانکو نرو و در نهایت بازی فراموش نشدنی ساموئل ال جکسون در بیکی از بهترین بدمن های وسترن .