راستش خیلی وقت بود که میخواستم خیلی پاراگرافی در مورد اتفاقات فوتبال جهان به عنوان یکی از میلیونها تماشاگر این ورزش فوق جذاب  بنویسم اما متاسفانه یا وقت نمی شد یا موضوع مهمتری جایش را می گرفت و از همه مهمتر اینکه تیمهای مورد علاقه ام در این چند سال نتیجه نمی گرفتند و خب حال و حوصله پرداختن به قهرمانی تیمهایی که از فلسفه شان خوشم نمی آید در من یکی که نبود.

1. اولین نکته جذابیت فوق تصور این ورزش است تا جایی که یک فوتبال 90 دقیقه ای گاهی از یک فیلم سینمایی جذاب هم , دیدنی تر است. نقطه ی عطف اول  و دوم و نقطه اوج دارد, شخصیت خوب و بد دارد , پروتاگونیست و آنتاگونیست می سازد , موقعیت و فضا دارد , ای بسا لوکیشن و دکوپاژ این ورزش هم منحصر به فرد است . به این ها اضافه کنید احساسات و عواطف ظریف انسانی را : هیجان , نگرانی , دلهره , تپش , شادی , غم و غصه ؛ و ... . امسال نمونه های خوبی از این فوتبال های به غایت سینمایی داشتیم : بازیهای دربی کشور خودمان . بازی منچستر سیتی و کوئینز پارک رنجرز که سیتی در دو دقیقه قهرمان شد , بازی رئال - بارسلون در نیوکمپ یا بازی بارسا با چلسی در همین استادیوم  یا بازیهای خوب و دیدنی امسال لیگ ایتالیا با گرامیداشت تیم قدیمی یوونتوس , و از همه جذاب تر بازی دیدنی فینال لیگ قهرمانان اروپا بین چلسی و بایرن مونیخ که پایانی بر مسابقات امسال بود.

2. با احترام به تمام طرفداران بارسلونا , از بازی این تیم از بچگی تا به حال خوشم نمی آمد و نمی آید . بسیار خوشحال شدم وقتی بازی فینال را این تیم برگزار نمیکرد. و این به خاطر این نیست که چون امسال نتیجه نگرفته راجع به آنها اینطور فکر میکنم و اصطلاحا عضو حزب باد هستم , همواره و از زمان ایوان زامورانو و داوور شوکر و پدراگ میاتوویچ  و فرناندو هیرو و... از طرفداران سر سخت رئال مادرید بودم و هستم , و البته متاسفانه رئال تنها تیمی در اروپاست که دوست دارم همیشه نتیجه بگیرد , دلیلش را هم نمی دانم , و بسیار هم امیدوارم که بزرگترین مربی حال حاضر دنیا ( از نگاه من ) خوزه مورینیو بتواند دهمین قهرمانی رئال را در اروپا به ارمغان بیاورد.

3. در سایر موارد به نسبیت گرایی در طرفداری از تیمهای فوتبال گرایش پیدا کرده ام , برای مهم نیست که لیورپول یا منچستر سیتی و آرسنال و چلسی و منچستر یونایتد در لیگ انگلیس , یووه , میلان , اینتر , رم و... در لیگ ایتالیا و در آلمان هم بایرن و رقبایش مثل شالکه و دورتموند و... چه نتیجه ای میگیرند فقط این نکته حائز اهمیت است که این تیمها همیشه بزرگ بمانند چرا که اصلا به معجزه ی فوتبال علاقه ندارم و دوست ندارم تیمها فقط یکبار و برای همیشه بیایند و بروند .حیف که پیشنیه ی استقلالی ام نمی گذارد همین رویه را درلیگ ایران هم دنبال کنم  هرچند که دوست ندارم پرسپولیس رقیب بزرگ را هیچ گاه ضعیف ببینم .

4. در فینال امسال , دیدیه دروگبا , مهاجم ساحل عاجی چلسی ستاره میدان بود. نمیدانم چرا در وسط بازی خودم را در کنار بچه های آفریقایی هموطن او در آن آلونک های حقیر که جمعیت فراوان سیاه پوستان دورتا دور یک تلویزیون نشسته اند و دلشان به دروگبا خوش است, بازیکنی که یک سمبل برای اتحاد کشورش محسوب میشود و در حالیکه دولتمردان این کشور بر سر قدرت با یکدیگر میجنگند , او از صلح و آرامش میگوید و همین او را برایم در کنار جنبه های فنی و با تعصب بازی کردنش و البته ویژگی های اخلاقی و انسانی  ( او نماینده یونیسف است ) به فوتبالیستی محبوب و ویژه بدل کرده است.

5. جام ملتهای اروپا در پیش است , جامی که تیمهای شاخصی در آن قرار دارند و می توان انتظار داشت تا بازیهای خوبی را به نمایش بگذارند و البته باز هم الکی امیدوار بود تا مسئولان , مربیان و بازیکنان فوتبال در کشورمان هم آن را ببیند تا به جایگاهی که شایسته فوتبال ایرانی است برسیم .

6. دوم خرداد , سالروز درگذشت اسطوره ی فوتبال ایران , ناصر حجازی , است . چه قدر زود یکسال از دوری اش گذشت و ما همچنان او را صریح و خوش تیپ , در همه جا میبینم . یادش گرامی

ناصر حجازی