***** آسمان آبی *****

یه رازِ خوابگاهی: داشْ چیز

بچه های خوابگاه دانشگاه به خصوص اونهایی که " رفیق جینگ " هم بودن و " با هم از این حرف ها نداشتن " و " اغلب هم تو یه خط فکری و اینا بودن" ؛ عادت کرده بودن برای نشان دادن عمق رفاقت و صمیمیت از اصطلاح لوتی های قدیم" داشْ " که مخفف همان " داداشه " ، استفاده کنن. بچه های متولد نیمه دوم دهه شصت ، معلق بین نسل سوم و چهارم ، الکی خوش و الکی افسرده.هم نوستالژی باز ، هم پی اس باز، عاشق خوندن آهنگای "ابی" بویژه اونایی که نیاز به حنجره آزمایی دارن ، مشخصاً : وقتی دلگیری و تنها... × 10  که رقابت کنن با سردی شبای خوابگاه و صدای گرگهای سرگردون بیابونهای اطراف و از اونطرف پیگیر کلیپ جدید جناب " پیتبول " با نام وزین " بون بون!   " . بچه هایی که عشقشون سیگار کشیدن آزاردهنده و افراطی بود  ( یه چیزی توی مایه های فرنی سلینجر ) که یه ماهی گُلی رو تو عرض 10 دقیقه تبدیل می کرد به یه ماهی دودی گیج و منگ. خلاصه ، از توی این بچه ها ، باید خیلی متفاوت بودی که می گفتی " عباس جان " یا " احمد آقا " یا ... . اغلب " داشْ " و اسم طرف  . از قضا روزی یکی از همین بچه ها ، ملقب به " داشْ محمود " ، برای خوندن رفقا ، از اصطلاح بی نظیر" داشْ چیز" استفاده کرد. " داشْ محمود " کوتاه قامت و با صدایی تودماغی منحصر به فرد . اولش کسی جدی نگرفت. اما کم کم برای رفقا مهم شد . منظور چیه ؟ " داشْ چیز " ؟ یعنی چی آخه ؟. ابتدا،  بروبچ می خواستن مشکل رو به راحتی حل و فصل کنن : شاید اسم رفیق از یادش رفته بود. یه پارادوکس عالی . صمیمت در عین غرابت. اما ، نه ، بحث پیچیده تر از این حرفا بود.

شاید هم مثه همه چیزهایِ اینجایی ، قضییه سیاسیه.کنایه به کاندیدای سال 88! شاید هم بوی یه جور تحقیر! میومد. یعنی مخاطبی که " داشْ چیز " خوانده شدی ، هنوز در سطح ما نیستی. درسته به احترام رفقا و با ارفاق" داش " خونده شدی ولی هنوز جزو پسرخاله های ما محسوب نمیشی. باید بدویی حالا حالاها . شاید هم ...

" داش محمود " هیچ وقت هدفش از این تیکه کلام رو فاش نکرد و این مثل یه راز برای همه باقی موند..



  • نظرات() 
  • نوع مطلب :خاطرات مدرسه ،
  • لورنس همیشه جوان

    تقریبا هیچ سینمادوست و سینما شناسی را نمی شناسید که پیتر اوتول بزرگ را نشناسد و او را با نقش آفرینی های همیشه جاودانش در فیلمهای عظیم تاریخ سینما فراموش کند. از " لورنس عربستان " تا " بکت " از " شیر در زمستان " تا " آخرین امپراطور" و حتی این اواخر در " تروی". او همیشه صلابت ایفای نقش های تاریخی را به نحو احسن داشت و  استادی برای تمام بازیگرانی است که باید از الفبای شکوه اوتول در نقش های تاریخی پیوسته مشق کنند. او 8 بار نامزد جایزه اسکار شد ، اما هر بار این جایزه را از او دریغ کردند, همانگونه که از هیچکاک و کوبریک و... 


    اما قطعا پر رنگ ترین و جاودانه ترین حضورش ، لورنس عربستانی باشد که هیچ گاه فراموش نمی شود.و حالا او در سن 81 سالگی درگذشته است. یاد نقش هایش اما همیشه ماندگار است.

    پیتر اوتول در فیلم «لورنس عربستان»




  • نظرات() 
  • نوع مطلب :سینما ،
  • بدرود مادیبا

    خبر درگذشت نلسون ماندلای کبیر بسیار ناگوار و تلخ است. یکی از بزرگترین انسانهایی که تاریخ به خود دیده است . ارزش و راز بزرگی او هم نه در مقاومت مدنی و پایداری در مقابل سنگدلانه ترین و ناگوارترین سیستم های تبعیض نژادی در جهان ، آپارتاید ، بلکه در رفتارها و ارزش های والای انسانی و اخلاقی بود که پس از به قدرت رسیدن در سال 1994 و سالها در حبس یودن (در سلول جزیره روبن به مدت 27 سال ) ، به نمایش گذاشت. به دور از تنفر و کینه نسبت به تمام سفید پوستانی که به ناحق سالها او را در حبس نگهداشتند. تنها برای پیشرفت و اعتلای کشورش ؛ قاره اش و حتی بشریت.

    او به نماد وحدت و همدلی ، اعتماد و اخلاق در جامعه بدل شد. رهبر تمامی اهالی آفریقای جنوبی ، تمام سیاهان و سفیدان ، تمام مردان و زنان و تمام آفریقا. بدون تبعیض ، همه چیز در برابری و مساوات . آزادی و حقوق برابر . انصاف و عدل اجتماعی . در جامعه ایی که در تار و پودش به تبعیض در تمامی شئونش خوء گرفته بود . کار صعب را باید انسانی سهل می کرد که از جنس دیگری باشد. مثل گاندی ، مثل لینکلن . برای مردم و به خاطر مردم.

    مادیبای دوست داشتنی دیگر در میان مردمان این کره خاکی نیست.او نمادی از شهامت ، صبر و ایثار ، فداکاری و شجاعت ، پایمردی و     مقاومت و اخلاق و پیابندی به قواعد و حقوق .

    مادیبای حقوقدان بود. چون گاندی چون لینکلن . از حق می گفت و البته از مسئولیت. او نماد توجه به قاره سیاه و فقیر آفریقاست.

    و حالا دیگر در میان ما نیست.

    کتاب راه دشوار آزادی ، اتوبیوگرافی نلسون ماندلا است که در ایران توسط انشتارات اطلاعات به چاپ رسیده است و چه زیبا و درس

    آموزست ، یادگرفتن آزادی و راههای دشوار و دیررس رسیدن به آن از زبان آزاد مردی جاودانه چون نلسون ماندلا



  • نظرات() 
  • فریادها و نجواها ( آسمان زرد کم عمق)

    انگار با یک دیزالو طولانی به دنیای پرسه در مه بازگشته ایم. دنیایی که درآن روایت غیرخطی، شیوه سیال ذهن، استفاده از راوی، شخصیت های درونگرا که در فضای وهم آلود و پر رمز و راز تنیده شده اند و به سوی فرجام ناخواسته خود پیش می روند، اجزایی بدیهی هستند. به دلیل آنکه بار درام داستانی و زیستی فیلم بسیار وسیع تراز پلاتی است که در فیلم وجود دارد، تمهید متناسب روایت غیرخطی برگزیده شده است و این نیز خود مبتنی بر چند دلیل منطقی و موجه است. نخست آنکه با یک درام روانشناسانه که شخصیتهای اصلیش دچار بحران های روحی اند، تناسب داشته باشد و نشانگر فضای ذهنی مغشوش آنها باشد، از سویی علاوه بر به کارگیری از صدای راوی برای توضیح چرایی پلانها و سکانسهای چرخشی وار که بدون رعایت تقدم و تاخر پیش می روند، فضای فیزیکی منحصر هر جز از داستان درساختمانی روبه ویرانی که بی شباهت به ساختار چرخ و فلکی و گردونه وار اثر نیست و بهره گیری متناسب از المان هایی چون طراحی صحنه و لباس شخصیتها، گریم و حالات روحی متفاوت آنها در برهه های هرچند پیچیده روایت، عملاً راهکارهایی است که برای دوری از تشتت و پراکندگی ساختار به کار رفته و کاملا موجه و دراماتیک در پیشبرد آن جلوه میکند. زندگی مهران و غزل در هاله ایی از سکوت، ابهام و تردید، در چند فصل معکوس وغیر خطی و با توجه به نقاط عطفی که در یکی از لحظه های هر فصل روی داده است، روایت می شود. مثلا در فصل اصلی، بحران در نتیجه پیشامد شب عروسی زوج حمید و سارا و بس ناخودآگاه رخ میدهد. یا از همان ابتدا بنای شخصیت غزل که با فلش بک در فیلم و فلش فوروارد در روایت، گذاشته میشود، مبتنی بر رمزورازی است که پیرنگ داستانی را شکل میدهد و در فصول بعدی باایجاد گرانیگاهی حساس آن را به علت اصلی ایجاد و قوت یافتن بحران روحی و زیستی او شکل میدهد. در آسمان زرد کم عمقٰ، زوایای دیدگاه در بار داستانی نیز تقریبا به تناوب در قالب همین شیوه معنا پیدا میکند. اینجا، به درستی، هرکجا که لازم باشد، اطلاعاتی داده می شود که ضمن حفظ وحدت پیرنگ اصلی و خرده داستانهای مرتبط، تعلیق و رمزو رازی که در بطن داستان نهفته است را به تدریج شکل، گسترش و در نهایت با تلفیق ایهامی  در رمزگشایی از آن، به این ریتم موزون و دلنشین هرچند دشوارودیرفهم پایان میدهد. 



  • نظرات() 
  • نوع مطلب :سینما ،
  • کافی نیست، سوپرمن! ( Man Of Steel )

    عواملی متعددی سبب شده تا " مرد پولادین " هم نتواند نسخه بی نقض و تاثیرگذار در بازسازی های مجموعه سوپرمن ( مخلوق جری سیگل و جو شوستر پس از جنگ دوم جهانی ) باشد. اولینش شیوه و چینش درهم روایت است. پس از شروع روان داستان ، در ادامه شیوه سیال ذهنی برای نقاط عطف مراحل رشد " کلارک کنت " ( سوپرمن ) که در روند شخصیت سازی و ایجاد گره های دراماتیک برگزیده شده، این روش گرچه توانسته روابط علی و معلولی و زمینه های منطق و توالی سکانس های فیلم ؛ تا نیمه های داستان را ، را توجیه کند، اما از تاثیرگذاری حسی آن می کاهد. عقب و جلو رفتن روایت ، از کودکی تا نوجوانی و اوان جوانی کلارک و بویژه صحبتهای موثر پدر زمینی ، جانتاتان کنت ( با بازی قدرتمند کوین کاستنر ) که با حوادثی که قرار است به داستان و هسته اصلی فیلم در زمان حال ( مراحل انتقام گیری ژنرال زاد )، گاه سبب میشود همین زنجیره اصلی فراموش شود. گویی فراموش می شود که از کجا باید به کجا رفت ؟ نکته بعد بعضی سهل انگاری های در بواط بین کاراکترهاست. مثلا عمق رابطه کلارک و لوییس از همان ابتدا، یا حضور شخصیت لوییس لین بدون توجیه در قسمتهای نبرد و ... از سویی دیگر سازندگان این قسمت، به عدم تناسب در پیش فرض های مخاطب نیز توجه نداشته اند. با اینکه سعی شده در بعضی قسمتهای جزیی ترین مسائل مربوط به شخصیتها و فضای اثر به دقت شکافته شود ، اما در برخی از مهم ترین مسائل چنان بدیهی انگاشته شده که پله های نردبان داستان این قسمت بی تناسب بالا رود. برای مثال توضیحات مربوط به سیاره کریپتون ، پدر سوپرمن ( جور ال ) و ... مفصل و نحوه ورودش به زمین و آشنایی با والدین زمینیش و ... بدون پرداخت و با غرض آگاهی مخاطب چیده شده اند. برخلاف نسخه قبلی و البته تا حدودی موفق؛  "سوپرمن بازمی گردد" که در سال 2005 با کارگردانی بریان سینگر و با بازی کوین اسپیسی در نقش خبیث داستان لکس لوثور ساخته شده بود( و البته هر دو هنرپیشه اصلیش بد و غیر قبال قبول بودند ) اینجا کستینگ و البته جلوه های ویژه، اهرم اصلی برای بیگ پروداکشن بودن اثر است.البته که اینها برای ماندگاری کافی نیست. شدت صحنه های انفجار؛ احتراق؛ تخریب؛ زد و خورد و ... آن قدر زیاد هست که باید تا مدتی فققط موسیقی لایت گوش کنید تا به تمدد اعصاب برسید!

    بهترین پوسترهای فیلم سال 2013 +پوستر


    بدیهی است " مرد پولادین " برای کسانی که قسمتهای قبلی سوپرمن را دیده باشند ، می تواند گامی دیگر باشد ( شاید هم ، گامی در همان نقطه ) . با وجود تبلیغات فراوان مبنی بر وجود کریستوفر نولان به عنوان تهیه کننده و یکی از طراحان داستان اصلی کار و اینکه او به نوعی احیا بخش ابرقهرمان دیگر ( بت من ) بودو فوجی از ستاره های روز، این نسخه اما باز هم نتوانست سوپر من را احیا کند و باید منتظر نسخه احتمالی باشیم که بت من و سوپر من را در یک فیلم کنار هم ( یا شاید روبروی هم ) قرار دهد تا عیار این ابرقهرمان مشخص شود.

    پ. ن : شاید همچنان قسمت اول سوپرمن به کارگردانی ریچارد دانر و با بازی کوتاه اما تاثیرگذار مارلون براندو در نقش جور ال و جین هکمن خبیث ( لکس لوثور) که یک سوپر من پذیرفتنی هم داست ( کریستوفر ریوز) دست نیافتنی ترین نسخه سینمایی سوپرمن باشد ، ابرقهرمانی که در بازیهای ویدویی و کامپیوتری حقش بیشتر از سینما ادا شده است.




  • نظرات() 
  • نوع مطلب :سینما ،



  • محمد پروکار


    آخرین پست ها


    آمار وبلاگ

    • کل بازدید :
    • بازدید امروز :
    • بازدید دیروز :
    • بازدید این ماه :
    • بازدید ماه قبل :
    • تعداد نویسندگان :
    • تعداد کل پست ها :
    • آخرین بازدید :
    • آخرین بروز رسانی :